Leerrecht

Toen hij vier jaar was, liep hij voor de eerste keer vast op school. Via het MKD belandde hij in het cluster4onderwijs. Als gevolg van angsten, overvraging en een gedragsaanpak die niet autismevriendelijk was, ontstond er een psychotische ontwikkeling en bleek de school handelingsverlegen. Hij werd opgenomen in een kinderpsychiatrische kliniek, eerst in dagbehandeling en later een klinische opname. Na de opname belandde hij prompt weer in de echte wereld, buiten de muren van de kliniek. Het was inmiddels 2015, de Jeugdwet was ingegaan en er was geen PGB en dus geen zorg toen hij thuis kwam. Na de geweldige hulp en inzet van een doortastende wethouder werd het PGB alsnog geregeld. Vol goede moed begon mijn zoon op het VSO, in een klas vol externaliserende kinderen bleek later. Hij hield het 6 weken vol en belandde vervolgens gedesillusioneerd, angstig en geblokkeerd thuis op de bank. Hij kon niet meer. Weer was daar de wethouder, die hielp om het goed af te kunnen sluiten, door een gesprek te organiseren met de bovenschoolse directie, om van elkaar te leren hoe het anders had gemoeten en had kunnen gaan. Mijn zoon werd aangemeld bij een speciaal project voor thuiszitters. Acht maanden stond hij daar ingeschreven. Het lukte hem niet om aan de eisen van het project te voldoen, hij was te angstig en te getraumatiseerd door de eerdere ervaringen. Mijn zoon was al heel regelmatig op zijn sportvereniging te vinden, zijn andere veilige plek naast thuis. Dat bracht ons op een idee: een onderwijszorgplek op zijn sportvereniging. De wethouder organiseerde een groot overleg en binnen een uur was het voor elkaar: de maatwerkplek was ontstaan. Zo doen wij dat in Rotterdam; niet lullen maar poetsen!

Ondertussen werkt mijn zoon alweer ruim twee jaar op zijn onderwijszorgplek. Hij is assistent-trainer en helpt mee met de budolessen aan kinderen met autisme en met jiujitsu lessen aan kinderen. Af en toe geeft hij zelfs stukjes van de les helemaal alleen. Hij heeft inmiddels de blauwe band jiujitsu. Hij maakt de dojo en de CrossFit zaal schoon en volgt onderwijs op zijn manier. Zo leert hij spelenderwijs Engels om met de buitenlandse top karateka’s te kunnen praten, heeft hij een certificaat Veilige Werkplek gehaald en volgt hij online EHBO lessen. Op zijn manier is hij weer leerbaar. Het woord school kan niet meer gebruikt worden, dat is te traumatiserend voor hem. Omdat hij onderwijs genoten heeft tot halverwege groep 7 en toen al een leerachterstand had met spelling en lezen, is hij laaggeletterd, terwijl hij op vierjarige leeftijd een non-verbaal getest IQ van 132 had.

Mijn zoon, inmiddels 16 jaar, is gelukkig. Hij is blij met zijn werk, waar hij vaak door zijn leerlingen enthousiast wordt geroepen als ze hem zien: ‘Meester Sten!’ Hij is sterk en gezond. Zijn medicatie is volledig afgebouwd. Hij hoort er helemaal bij. Later blijft hij werken bij Unity99, zegt hij. Hij gaat kinderen met autisme helpen. En hij neemt een hond, een grote, waar je lekker mee kan knuffelen.

Wat ben ik trots op hem! En wat ben ik blij met zijn plek. En dankbaar. Er waren altijd mensen om ons heen die met ons mee dachten. Zo was er altijd weer een weg, hoe uitzichtloos het soms ook leek. Het maakte dat we weer veerkracht kregen. Vertrouwen hielden. En altijd bleven geloven en denken in oplossingen. Zo is het tot op heden gebleven.

Gisteren was ik met Per Saldo in de Tweede Kamer en hadden we een indrukwekkend en aangrijpend gesprek met kamerleden die morgen in debat gaan met de ministers tijdens het Algemeen Overleg over Zorg en Onderwijs, naar aanleiding van de kamerbrief met aangekondigde maatregelen. Een van de maatregelen kwam me bekend voor: maatregel 8. Dat doen wij al twee jaar in Rotterdam met de plek van mijn zoon! Vandaag ontving ik een mail van de school die meedenkt over het stukje onderwijs op de maatwerkplek. De onderwijsinspectie heeft het stukje onderwijs niet goedgekeurd… Wat een bizarre samenloop van omstandigheden. Gisteren was ik in de Tweede Kamer en kreeg ik ook het bericht dat ik een sessie mag verzorgen over onderwijs en zorg op het congres De Staat van het Onderwijs (van de onderwijsinspectie). Ik ga daar vertellen over de plek van mijn kind en over oplossingen… Morgen is het debat in de Tweede Kamer, waarvan ik vurig hoop dat er besloten wordt tot leerrecht en het toestaan van onderwijs op een andere locatie dan school. Ook hoop ik dat er gekozen gaat worden voor een ontwikkelbudget, een bedrag dat gebruikt kan gaan worden voor dat kleine stukje aangepast onderwijs dat mijn zoon nog wel kan ontvangen en dat veel goedkoper is dan die hele dure TLV, die er eerst was, niet meer mag en tot een leerplichtontheffing gaat leiden, terwijl mijn zoon nog wel leerbaar is op zijn manier.

Ik heb alle vertrouwen in het Ministerie van VWS en alle vertrouwen in de kamerleden die gisteren aanwezig waren bij de bijeenkomst. Mijn hoop is gevestigd op het Ministerie van OCW. Ik wens hen veel wijsheid toe morgen. Dat er maar veel mag gaan verbeteren voor al die kinderen en jongeren die er in de toekomst nog aan gaan komen en voor wie het nog niet te laat is, met leerrecht als sleutelbegrip.

Natasja Hoogerheide

Screenshot_20180319-192011_2 (1)

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s