Moeten

Vervang gewoon een dagje

een ‘moet’ eens door een ‘kan’.

Daar wordt elke conversatie

een stukje lichter van.

Vlindernatasja

Advertenties

Held

Om kwart voor negen vertrekt hij, zijn rugzak om zijn brede schouders. Vastberaden fietst hij weg, om na drie meter weer te stoppen. Zijn lichten moeten nog aan, vanwege de mist. Lachend kijkt hij naar boven, waar ik sta om hem uit te zwaaien. ‘Ik heb het wel onthouden mam.’, twinkelen zijn ogen. Ik kijk hem na, tot ook het rode achterlichtje verdwenen is. Ik voel vertrouwen. Hij kan het, helpen op een druk karatetoernooi voor kinderen, op zijn onderwijszorgplek. Drie uur later is hij terug. ‘Ik heb hard gewerkt mam.’, straalt hij. Wat een kracht. Wat een sprong. Held!

img_20170107_174244

Onderonsje

‘Fijn dat je bij mij zo lekker jezelf kan zijn hè.’ Zacht duwt hij zijn gezicht in de vacht van zijn kat. Kat spint. Hij ligt heel stil. Hij weet wel hoe het moet, hij is al zeven jaar de beste vriend van mijn kind met autisme. ‘Wist ik maar wanneer je dood ging, dan was dat maar duidelijk… Ik ga je zo missen, maar je wordt wel heel oud toch?’ Kat vindt het prima. Hij spint nog eens extra hard. ‘Kun je me eigenlijk wel verstaan? Ik denk het wel. Ja, je bent lief…’  Kat en zoon, echte liefde.

Flat

Een doffe klap. Schrik. Daar lag hij ineens, onderaan mijn keukenraam. Een oude man met een blauwe trui aan. Van veertien hoog was hij naar beneden gesprongen. Hulpdiensten. Drukte. Ramptoeristen. Tweeënhalf uur later was er niets meer van te zien. Weg. Op straat lagen alleen twee blauwe knoopjes, in de regen. Van zijn trui denk ik.

Wie was u? En waarom bent u gesprongen? Ik hoop dat u het graag wilde. Dan is het u gelukt.

Als ik mijn fiets pak, kijk ik omhoog. Naar de veertiende verdieping. Stil kijk ik naar de verdwaalde knoopjes. Lieve oude man, rust zacht.